Wpisy oznaczone tagiem "czas dla siebie"

Telefon towarzyszy nam niemal wszędzie. Sprawdzamy wiadomości, przeglądamy media społecznościowe, oglądamy krótkie filmy i czytamy kolejne powiadomienia. Nawet kiedy kończymy pracę i mamy wreszcie czas dla siebie, często nadal pozostajemy przed ekranem. A gdyby tak od czasu do czasu zamienić scrollowanie na coś zupełnie innego?

Wieczór offline nie musi oznaczać cyfrowego detoksu, wyłączania wszystkich urządzeń ani rezygnacji z ulubionych seriali. Chodzi raczej o świadomy wybór tego, jak spędzamy wolny czas. O znalezienie zajęcia, które angażuje, daje przyjemność i pozwala na chwilę oderwać uwagę od nieustannego strumienia informacji.

Biegasz? Możesz mierzyć tempo i przygotować się do półmaratonu. Robisz zdjęcia? Może warto założyć konto na Instagramie. Pieczesz świetne ciasta? Ktoś prędzej czy później zapyta, dlaczego ich nie sprzedajesz. Układasz puzzle? Możesz przecież robić to na czas.

Nawet czas wolny coraz łatwiej zamienić w kolejny projekt. Mierzymy postępy, wyznaczamy cele, uczymy się nowych umiejętności, publikujemy efekty. Zaczynamy od czegoś, co sprawia nam przyjemność, a po pewnym czasie pojawia się znajome pytanie: co właściwie z tego mam?

A może czasem odpowiedź może brzmieć po prostu: nic. Poza przyjemnością. I może właśnie to jest wystarczający powód. 

Jesień ma swój własny rytm. Dni stają się krótsze. Coraz wcześniej zapalamy lampy. Zamiast wychodzić, częściej zostajemy w domu. Herbata stygnie trochę szybciej, książki wracają na stoliki, a wieczory jakby same proszą się o to, żeby spędzić je spokojniej. A jednak bardzo łatwo zrobić coś zupełnie przeciwnego. Usiąść na kanapie. Wziąć telefon. „Tylko na chwilę”. I pół godziny później nadal przesuwać palcem po ekranie.

Może więc tej jesieni warto stworzyć własny slow evening – prosty wieczorny rytuał, podczas którego przez chwilę nie trzeba niczego nadrabiać, sprawdzać ani osiągać. Nie potrzebujesz do niego wiele. Trochę czasu. Przyjemne światło. Coś ciepłego do picia. I pudełko puzzli.

Wydaje nam się, że szczęście przyjdzie dopiero wtedy, gdy wydarzy się coś wielkiego. Nowa praca. Wymarzona podróż. Więcej pieniędzy. Idealny moment. A jednak, kiedy pytamy ludzi o najszczęśliwsze chwile ich życia, rzadko wspominają o spektakularnych sukcesach. Znacznie częściej mówią o zapachu kawy o poranku, rozmowie z bliską osobą, promieniach słońca wpadających przez okno albo spokojnym wieczorze spędzonym przy książce czy puzzlach. Może więc szczęście nie jest celem. Może jest zbiorem tysięcy małych elementów.

Dlaczego tak wielu dorosłych wraca do puzzli? Najczęściej odpowiadamy: „bo pomagają się wyciszyć”, „bo pozwalają odpocząć” albo „bo lubię układać”. To prawda. Ale być może dzieje się coś jeszcze.

Być może, układając puzzle, robimy coś, co jest głęboko zakorzenione zarówno w naturze człowieka, jak i w prawach rządzących światem. Zamieniamy chaos w porządek. Tworzymy całość z pojedynczych fragmentów. Nadajemy znaczenie temu, co na początku wydaje się przypadkowe. I właśnie dlatego puzzle są czymś znacznie więcej niż rozrywką.

Jeszcze nie tak dawno luksus kojarzył się przede wszystkim z tym, co można było posiadać. Drogie samochody, markowe ubrania, egzotyczne podróże czy coraz większe domy miały być symbolem sukcesu i dobrze przeżytego życia. W kulturze nastawionej na osiąganie kolejnych celów posiadanie było często wyznacznikiem statusu.

Dziś obserwujemy jednak wyraźną zmianę. Coraz więcej osób dochodzi do wniosku, że największym luksusem nie jest kolejny przedmiot. Jest nim możliwość świadomego decydowania o własnym czasie. Możliwość wyłączenia telefonu. Wieczór bez pośpiechu. Poranek bez budzika. Spacer bez celu. Kilka godzin spędzonych przy stole z filiżanką kawy, książką lub puzzlami.

Brzmi zwyczajnie? Właśnie w tym tkwi sedno. To, co kiedyś wydawało się codziennością, dla wielu osób staje się dziś dobrem naprawdę rzadkim.

Kiedy myślimy o zwolnieniu tempa, często wyobrażamy sobie radykalne zmiany. Przeprowadzkę na wieś. Rezygnację z pracy. Całkowite odcięcie się od technologii. Brzmi pięknie, ale dla większości z nas jest po prostu nierealne. Dobra wiadomość jest taka, że spokojniejsze życie nie zaczyna się od wielkiej rewolucji. Zaczyna się od małych decyzji podejmowanych każdego dnia. Nie chodzi o to, żeby robić mniej. Chodzi o to, żeby robić bardziej świadomie.

Nie każdy odpoczywa w ten sam sposób. Dla jednych idealny weekend oznacza spotkanie z grupą znajomych, koncert lub intensywny wyjazd. Dla innych prawdziwy odpoczynek zaczyna się wtedy, gdy mogą zostać w domu, zaparzyć herbatę, wyłączyć telefon i zanurzyć się w spokojnym zajęciu. To nie kwestia nieśmiałości czy braku towarzyskości. To różnica w sposobie, w jaki odzyskujemy energię. Dlatego właśnie puzzle tak często stają się ulubionym hobby osób introwertycznych.

Znasz kogoś, komu wyjątkowo trudno kupić prezent?

Osobę, która na pytanie „co chciałaby dostać?” odpowiada: „niczego nie potrzebuję”. Kogoś, kto sam kupuje sobie potrzebne rzeczy, nie kolekcjonuje gadżetów i nie tworzy list życzeń. To coraz częstsza sytuacja. W świecie nadmiaru produktów wiele osób ma już wystarczająco dużo przedmiotów. Dlatego najlepsze prezenty nie zawsze są tymi najbardziej praktycznymi. Często bardziej liczy się doświadczenie, emocje i chwila wytchnienia.

I właśnie dlatego puzzle mogą być zaskakująco trafionym prezentem.

Harmonia. Jedno słowo, a kryje w sobie tak wiele znaczeń. Kojarzy się ze spokojem, równowagą, pięknem i poczuciem, że wszystko jest na swoim miejscu. W świecie, który nieustannie przyspiesza, coraz częściej jej szukamy – w relacjach, w pracy, w domu, a nawet w sposobie spędzania wolnego czasu.

Ale czym właściwie jest harmonia? I dlaczego tak bardzo jej potrzebujemy?